"น้ำแข็งใส" ใส่ "ระเบิดนิวเคลียร์"

"แล้วจะทำยังไง...กับรักที่เรายังมีต่อไป"

...

ความรักนั้นต้องการ ศรัทธา และ สติปัญญา มากขนาดไหนเชียว ?

ถึงจะทำให้ความรักนั้น มั่นคงและยั่งยืน ตลอดไป

และนั่นคือ สถานการณ์ที่ผมกำลังพบเจอ

เมื่อความรักที่ผมมี กำลังอยู่ในช่วงหักเห อีกครั้ง...

...

ผมคิดว่า ผู้อ่านทุกท่านก็คงเคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าลำบากใจเช่น

ไม่มั่นใจในอนาคตว่าจะไปรอดมั้ย จะไปได้ไกลแค่ไหน, มันเป็นจริงขนาดไหน, ลำบากไปมั้ย, รักตัวเองง่ายกว่ามั้ย...อื่นๆมากมาย (ไม่นับกรณีมีกิ๊กนะครับ)

โดยสรุปคือ ความไม่มั่นใจในปัจจัยต่างๆ ทั้งภายในและภายนอก

หลายๆครั้ง ผมพบว่า ผมตกอยู่ท่ามกลางสงครามระหว่าง ศรัทธา และ สติปัญญา

ฝ่ายศรัทธา นำทัพโดย หัวใจ(บางครั้งมี ไขมันเลวมาช่วยจับตามหลอดเลือด), ฝ่ายสติปัญญานำทัพโดย สมอง(บางครั้งก็เต็มไปด้วย แอลกอฮอล์และขี้เลื่อย)

...

เหตุการณ์ล่าสุดที่ผมเจอ คือ มีความจริงบางอย่าง ไม่สอดคล้องกัน ตามที่ควรจะเป็นกับคนที่ผมรัก

ผมจึงโทไปเคลียร์และไม่สามารถหาคำตอบที่แน่ชัดของสิ่งที่เกิดขึ้นได้

และยังไม่มีกำหนดการที่จะสามารถพิสูจน์ปัญหาโลกแตกข้อนี้ได้

หลังจากเคลียร์ไม่ลง ศรัทธากับสติปัญญาจึงพร้อมใจละเมิดข้อตกลงหยุดยิงที่ทาง YAJOK เคยจับทั้งคู่ลงนามร่วมกัน

โรมรันพันตู ในตัวผม...จนต้องระงับสติด้วยเบียร์และมิตรสหาย (ผู้ที่เบื่อเรื่องของผมอย่างแรงแล้ว)

เนื่องจากการเดินทางตามหาหัวใจครั้งนี้ ช่างเหนื่อยล้า เต็มไปด้วยข้อกังขา ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ปัจจุบันและอนาคต

เราจึงเลือกหยุดความสันพันธ์ไว้ตรงจุดนี้

....

ดาวเคราะห์ (ซ้ำกรรมซัด) 2 ดวง จากคนละกาแล็กซี่ ถูกแรงดึงดูดที่เรียกว่า โชคชะตา

พาให้โคจรมาพบกันในแบบที่น่าพิศวงที่สุด

และสุดท้าย หลงรักซึ่งกันและกัน...

แต่ความรักอย่างเดียวคงไม่เพียงพอ ที่จะทำให้เราได้มีทางร่วมกัน

ในเมื่อ ดาวดวงหนึ่ง มีอิสระที่จะทำอะไรที่ตัวเองต้องการ เนื่องจากไม่มีประชากรบนดาวมากนัก

ในขณะที่อีกดวงหนึ่ง มีภาระหน้าที่มากมายที่ต้องรับผิดชอบประชากรบนดาวของตัวเอง

เราอาจเคยโคจรตัดกันบ้างในช่วงสั้นๆของชีวิต แต่สุดท้าย เราก็มีทางที่ต้องไปของเราเอง

เราอาจเป็นเพียง พิภพคู่ขนาน 

ความจริง บางครั้ง ก็เจ็บปวดสิ้นดี

....

สงครามระหว่าง ศรัทธากับสติปัญญา ยังไม่จบลงง่ายๆ

ในเมื่อผมเป็นคนมีความดันทุรังสูงมาก และไม่ยอมแพ้ต่ออะไรง่ายจนกว่ามันทุกสิ่งจะพังลงต่อหน้า จนทำอะไรไม่ได้แล้ว

ผมยังมีความหวัง...แม้มันจะริบหรี่มากก็ตาม...

มิตรสหายผมทุกคน ต่างถือหางสติปัญญาเต็มที่ เพราะไม่ว่าจะนั่งดู นอนดู ตีลังกาดูมุมไหนแล้ว

ยิ่งเดินต่อไป ยิ่งไม่น่าจะเจอทางออก...รังแต่จะเป็นเรื่องเดิมๆในวงเหล้าเคล้าน้ำตา

แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อผมยังรักเธอคนนั้นอย่างเต็มเปี่ยม...และเธอก็รักผมเช่นกัน

ถึงแม้ความจริงหรือหลักฐานจะปรากฏให้เห็นว่า สิ่งที่ผมศรัทธาและเชื่อเสมอมา อาจเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ

แต่ลึกๆในใจผมก็ยังเชื่อว่า ผมนั้นถูกต้องแล้ว

"ศรัทธาอย่างมีสติ" อาจเป็นคำพูดที่ขัดแย้งในตัวเอง แต่กระนั้น มันก็เป็นคำพูดที่ถูกต้องในทุกสถานการณ์

อย่างน้อยผมคนนึงก็เชื่ออย่างนั้น

แต่เพื่อนก็ยังแย้งว่า..."แล้วไงวะ"

เพราะถึงแม้ ความจริงจะเป็นอย่างไรก็ตาม...มันก็ไม่ได้รับประกันว่าเราทั้งคู่จะสมหวังในที่สุด

เนื่องจากยังมีปัจจัยอื่นๆนอกเหนือจากนี้ รอเราอยู่อีกมากมาย

และเพื่อนผมก็พูดถูก

.....

ทุกวันนี้ สงครามในตัวผมก็ยังไม่จบ...ได้แค่มาเขียนบ่นเล่าเรื่องราว ซ้ำๆซากๆ บนโลกบูดๆเบี้ยวๆใบนี้

เมื่อใดที่ผม หาทางออกที่ชัดเจนสำหรับเรื่องทั้งหมดได้

ผมจะมา Update ให้ทราบนะครับ

วันนี้ ขอตัวไปเปิดตู้ หยิบขวดเหลืองหม่นคู่ใจ

ออกมาดับความฟุ้งซ่านซักพักนะครับ...

...

ปล วันไหนเขียนยาว แสดงว่า กลุ่มใจ ครับ T^T